Πρωταγωνιστής μιας… Οδύσσειας που ξεκίνησε από ένα μπαρ στην Punta Arenas της Χιλής και κρατάει 27 ολόκληρα χρόνια είναι ο Βρετανός αλεξιπτωτιστής (τότε), ο Karl Bushby, ο οποίος τα «έπινε» μαζί με έναν άλλο – επίσης Βρετανό αλεξιπτωτιστή, τον Dimitri Kieffer.
Όπως αναφέρεται στο CNBC, σε μια συζήτηση των δυο ανδρών έπεσε στο… τραπέζι μια εξωπραγματική πρόκληση, με τον Bushby να ισχυρίζεται ότι μπορούσε να περπατήσει μέχρι την Αγγλία.
Την επόμενη κιόλας μέρα ξεκίνησε αυτό που θα γινόταν ένα από τα μεγαλύτερα αδιάκοπα ταξίδια με τα πόδια στην ανθρώπινη ιστορία. Ο κανόνας ήταν ότι δεν θα χρησιμοποιήσει ποτέ όχημα και δεν θα γυρίσει σπίτι μέχρι να πατήσει βρετανικό έδαφος με τα ίδια του τα πόδια. Ήταν τότε 20 χρονών και η «Goliath Expedition» – όπως την ονόμασαν – ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1998, με μόλις 500 δολάρια στην τσέπη. Μοναδικός εξοπλισμός εκτός από κάποιους απαραίτητους χάρτες και η αποφασιστικότητα και η περιέργεια για το άγνωστο.
Η περιπέτεια του ξεκίνησε από το νότιο άκρο της Χιλής και εξελίχτηκε με βόρεια κατεύθυνση, μέσα από ζούγκλες, έρημους, βουνά και πόλεις. Η πιο επικίνδυνη περιοχή ήρθε νωρίς. Το Darien Gap, μια έκταση ζούγκλας ανάμεσα στον Παναμά και την Κολομβία, τον ανάγκασε να ανοίγει δρόμο μέσα από πυκνή βλάστηση αποφεύγοντας ένοπλες ομάδες, λαθρέμπορους και φυσικά επικίνδυνα ζώα.
Κοιμόταν στη σκηνή του ή όπου του προσφερόταν κατάλυμα, έβρισκε τροφή όπως μπορούσε, διασχίζοντας πρώτα την Παταγονία, τις Άνδεις, την Κεντρική Αμερική, τις ΗΠΑ, το Μεξικό, πριν περάσει στη Ρωσία και τη Μογγολία, διασχίζοντας μερικά από τα πιο απομακρυσμένα και αφιλόξενα τοπία του πλανήτη.
Το 2024, όταν οι χερσαίες διαδρομές του απαιτούσαν διέλευση από Ιράν ή πάλι Ρωσία — και αφού οι επιλογές του είχαν στενέψει — ο Bushby επέλεξε μια ριψοκίνδυνη εναλλακτική: κολύμπησε κατά μήκος της θάλασσας της Κασπίας από το Καζακστάν προς το Αζερμπαϊτζάν. Η διάσχιση διήρκεσε 31 ημέρες, και τα βράδια κοιμόταν σε βάρκες υποστήριξης ενώ κατά τις ημέρες κολυμπούσε.
Καθώς ο Bushby πλησιάζει στο Hull και στο τέλος της Οδύσσειας του, σε ανθρώπους που μιλάνε μαζί του εκφράζει ένα μείγμα περηφάνιας, εξάντλησης, αλλά και αγωνίας. Και όχι άδικα θα πει κανείς: Για σχεδόν τρεις δεκαετίες, το μόνο που είχε — κάθε πρωί — ήταν να σηκώνεται και να κάνει ένα ακόμα βήμα πιο κοντά στην επίτευξη της περιπέτειας του. Όταν την ολοκληρώσει θα πρέπει να “προσγειωθεί” στην καθημερινή ζωή. Δεν θα είναι εύκολο. Όπως δηλώνει, ελπίζει πως μετά την επιστροφή του θα αφιερωθεί στην προώθηση της επιστήμης και της εκπαίδευσης, χρησιμοποιώντας τα όσα έμαθε για τον κόσμο και τους ανθρώπους — ως έμπνευση για άλλους.
Το ταξίδι του Bushby τα τελευταία 27 χρόνια τον έφερε σε πολλές και διάφορες γνωριμίες κι επαφές. Διέσχισε το Darien Gap, συνελήφθη από τις ρωσικές αρχές, φυλακίστηκε στον Παναμά, σχεδόν πάγωσε μέχρι θανάτου στην Αλάσκα και κολύμπησε στην Κασπία Θάλασσα σε διάστημα 31 ημερών.
Εκτός από όλα αυτά, έχει περάσει μέρες χωρίς φαγητό αφού περπάτησε για πολλά μίλια, βασίστηκε σε αγνώστους για ιατρική βοήθεια και τελείωσε πολλές νύχτες μόνος του σε μια σκηνή που έστησε στην άκρη του δρόμου.
«Η αίσθηση της πείνας είναι πολύ περίεργη και δύσκολη. Δεν είναι κάτι που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε συνηθίσει πραγματικά. Όταν δεν έχεις ιδέα πού θα έρθει το επόμενο γεύμα σου, απλώς αποκτάς εμμονή με το να βρεις πράγματα να φας», είπε ο Bushby. «Θα δείτε φαγητό παντού, κάθε σκιά, κάθε βράχος, μοιάζει με κάτι που μπορείτε να φάτε. Θα καταλήξετε να τρέχετε τριγύρω, κυνηγώντας παραισθήσεις τις περισσότερες φορές», πρόσθεσε.
Παρά τις προκλήσεις που έχει ξεπεράσει, ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα που ανακάλυψε σε όλο το ταξίδι του δεν είχε να κάνει πολύ με τον σωματικό πόνο ή την αντοχή. Αντίθετα, αφορούσε την ευτυχία και το πώς τελικά προέρχεται από τις σχέσεις σας.
«Αν με ρωτάτε, ποιο ήταν το πιο δύσκολο πράγμα που έχετε κάνει τα τελευταία 27 χρόνια, αυτό είναι να χάσετε τα άτομα που αγαπάτε. Αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα που θα αντιμετωπίσετε… Τα σωματικά πράγματα είναι προσωρινά, η πραγματική ταλαιπωρία είναι διαφορετική», είπε ο Bushby και πρόσθεσε: «Οι πιο ευτυχισμένες στιγμές ήταν όταν είχα δίπλα μου τα άτομα που θα ήθελα να έχω».
Έμαθε επίσης ότι οι άνθρωποι είναι γενικά πολύ ευγενικοί, σε όλους τους πολιτισμούς και τις περιοχές του κόσμου. Πολλές φορές κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του, λέει ότι τον έχουν φιλοξενήσει, τον τάισαν και τον έχουν φροντίσει άγνωστοι που δεν ζητούν τίποτα σε αντάλλαγμα.
«Δεν μιλάς καν την ίδια γλώσσα, οπότε πρόκειται απλώς για χαμόγελα και νεύματα και μετά σε στέλνουν στον δρόμο σου… Είναι απλώς η μία ιστορία μετά την άλλη, και είναι σε κάθε πολιτισμό, σε κάθε χώρα», είπε. «Αυτός ο κόσμος είναι πολύ πιο φιλικός και ωραίος από ό,τι φαίνεται», κατέληξε.
Περισσότερες ειδήσεις
Όταν τα έχεις όλα αλλά και πάλι βρίσκεσαι στο κενό – Η αξία των σωστών προτεραιοτήτων
Πώς να μην «λιμνάσεις» μετά την επιτυχία — Το manual του ανθρώπου που δεν επαναπαύεται
