Στην αποθήκευση ενέργειας στρέφει πλέον την προσοχή της η Ευρωπαϊκή Ένωση, αναγνωρίζοντας ότι η ταχεία ανάπτυξη των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας δεν αρκεί από μόνη της για ένα ασφαλές και οικονομικά αποδοτικό ηλεκτρικό σύστημα.
Στην αρχή του 2026, η αποθηκευτική ισχύς στην ΕΕ υπολογιζόταν σε περίπου 55 GW, ενώ οι ευρωπαϊκές εκτιμήσεις ανεβάζουν τις ανάγκες στα 200 GW έως το 2030. Η απόσταση είναι μεγάλη και δεν καλύπτεται μόνο με νέες μπαταρίες. Αντιθέτως, απαιτεί επενδύσεις στα δίκτυα, ταχύτερες αδειοδοτήσεις, καλύτερη λειτουργία της αγοράς και τεχνολογίες που μπορούν να διατηρούν ενέργεια για περισσότερες από λίγες ώρες.
Στο περιθώριο του Συμβουλίου Υπουργών Ενέργειας, στις 26 Ιουνίου, υπογράφηκε η πρώτη ευρωπαϊκή τριμερής συμφωνία για την αποθήκευση, με συμμετοχή κρατών-μελών, επιχειρήσεων του κλάδου και χρηματοπιστωτικών φορέων.
Οι δεσμεύσεις που έχουν υποβληθεί για την περίοδο 2026-2028 αντιστοιχούν σε 30 έως 35 GW στατικής αποθήκευσης. Πρόκειται για σημαντική κινητοποίηση, αλλά παραμένει πολύ χαμηλότερη από την κλίμακα που απαιτείται για την κάλυψη του χάσματος έως το 2030.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η αποθήκευση θα ενταχθεί ως αναπόσπαστο κομμάτι του σχεδιασμού του συστήματος ή αν θα συνεχίσει να αντιμετωπίζεται ως συμπληρωματική επένδυση μετά την κατασκευή των ΑΠΕ. Η δεύτερη επιλογή δημιουργεί καθυστερήσεις, συμφόρηση στα δίκτυα και μεγαλύτερες περικοπές καθαρής παραγωγής.
Οι μπαταρίες ιόντων λιθίου κυριαρχούν σήμερα στην αγορά. Είναι κατάλληλες για υπηρεσίες εξισορρόπησης, διαχείριση αιχμών και μεταφορά της ηλιακής παραγωγής από το μεσημέρι προς τις βραδινές ώρες. Στις περισσότερες εφαρμογές, όμως, η διάρκεια εκφόρτισης βρίσκεται συνήθως στην περιοχή των δύο έως τεσσάρων ωρών.
Αυτό δεν λύνει από μόνο του το πρόβλημα των πολυήμερων περιόδων με χαμηλή παραγωγή από ήλιο και άνεμο. Για εκεί απαιτούνται λύσεις μακράς διάρκειας, όπως αντλησιοταμίευση, θερμική αποθήκευση, τεχνολογίες ροής ή νέες χημικές μπαταρίες.
Σε αυτό το πεδίο εντάσσεται η συμφωνία της ολλανδικής Ore Energy με την Budget Thuis για ανάπτυξη έως 1 GWh αποθήκευσης με μπαταρίες σιδήρου-αέρα. Η πρώτη φάση αφορά 400 MWh με στόχο παράδοσης το 2028, ενώ η τεχνολογία σχεδιάζεται για διάρκεια αποθήκευσης από 24 έως 100 ώρες. Η τεχνολογία σιδήρου-αέρα βασίζεται στην ελεγχόμενη οξείδωση και αναγωγή του σιδήρου. Κατά την εκφόρτιση, ο σίδηρος οξειδώνεται. Κατά τη φόρτιση, η διαδικασία αντιστρέφεται. Τα βασικά υλικά είναι ο σίδηρος, το νερό και ο αέρας, ενώ η αρχιτεκτονική της τεχνολογίας είναι αρθρωτή και μπορεί να επεκτείνεται από κλίμακα MWh έως GWh. Η προοπτική είναι ελκυστική, κυρίως επειδή μειώνει την εξάρτηση από ορισμένες κρίσιμες πρώτες ύλες και στοχεύει σε μεγαλύτερη διάρκεια αποθήκευσης. Ωστόσο, η τεχνολογία βρίσκεται ακόμη σε πρώιμη εμπορική φάση. Η συμφωνία για 1 GWh δεν σημαίνει ότι έχει ήδη αποδειχθεί σε πλήρη κλίμακα η οικονομική και τεχνική της υπεροχή έναντι των συμβατικών μπαταριών.
Η αποθήκευση είναι, συνεπώς, κρίσιμη υποδομή για τη μετάβαση, όχι αυτόματη λύση για κάθε πρόβλημα. Η επιτυχία της θα κριθεί από το αν θα μειώσει τις περικοπές, θα περιορίσει τη χρήση ορυκτών καυσίμων στις ώρες αιχμής και θα προσφέρει στους καταναλωτές πιο σταθερό κόστος ηλεκτρικής ενέργειας.
Περισσότερες ειδήσεις
