Την απόφαση να αποσυρθεί από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο μόλις στα 26 του και έχοντας κατακτήσει με την Τότεναμ τη δεύτερη τη τάξει διοργάνωση στην Ευρώπη, το Europa League, πήρε ο παλαίμαχος πλέον τερματοφύλακας, Alfie Whiteman.
Αν και η ποδοσφαιρική του καριέρα ήταν σύντομη, ο ίδιος είχε πάντα πάθη που ξεπερνούσαν τα γήπεδα: φωτογραφία, κινηματογράφος, υποκριτική και παρουσίαση μουσικής εκπομπής σε ραδιοφωνικό σταθμό του Λονδίνου. Πλέον, όπως αναφέρει τo BBC, ο πρώην ποδοσφαιριστής της ομάδας από το Λονδίνο είναι φωτογράφος!
Ο Whiteman έπαιξε στην Τότεναμ από ηλικία 10 ετών και εκπροσώπησε την Αγγλία σε τέσσερις διαφορετικές εθνικές ομάδες, από την U16 έως την U19. Το 2019 προήχθη στην πρώτη ομάδα, όμως ήταν συνήθως τρίτη ή τέταρτη επιλογή για τη θέση του τερματοφύλακα. Μέχρι το 2021 είχε αγωνιστεί μόλις μία φορά με την ανδρική ομάδα, εναντίον της Λουντογκόρετς, τα μόνα του λεπτά με τη φανέλα των «σπιρουνιών».
Προκειμένου να έχει λίγο περισσότερο χρόνο συμμετοχής, μετακόμισε στη Σουηδία και την Ντέγκερφορς, όπου πραγματοποίησε 34 εμφανίσεις. Παρά το Europa League που κατέκτησε με την Τότεναμ, η επιστροφή του στο Λονδίνο το 2023 δεν του έδωσε άλλη ευκαιρία, καθώς ένας σοβαρός τραυματισμός και η άφιξη του Ελληνοαυστραλού, Άγγελου Ποστέκογλου, άλλαξαν τα πλάνα της ομάδας.
«Στο ποδόσφαιρο έχεις μια σύντομη καριέρα ούτως ή άλλως, ακόμα κι αν τα πας καλά. Ήξερα ότι δεν ήθελα να μείνω στον χώρο», είχε δηλώσει ο ίδιος σε συνέντευξη του.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Τότεναμ, καλλιέργησε τα ενδιαφέροντά του πέρα από το ποδόσφαιρο. Η γνωριμία του με ανθρώπους του καλλιτεχνικού χώρου — όπως η πρώην σύντροφός του και η φίλη της, σκηνοθέτιδα — του άνοιξε τα μάτια σε έναν νέο κόσμο. «Μέσα από τα ταξίδια με την ομάδα μου, ήθελα να αποκτήσω εμπειρία και να μάθω όσα περισσότερα μπορούσα από ανθρώπους που αγαπούν την τέχνη», λέει ο Whiteman.
Οι προτάσεις από ποδοσφαιρικές ομάδες δεν έπαψαν, αλλά η καρδιά του είχε ήδη στραφεί σε άλλα μονοπάτια. Τους τελευταίους μήνες εργάστηκε ως φωτογράφος για τη Nike και συμμετείχε σε γυρίσματα ντοκιμαντέρ στη Νορβηγία και την Ουκρανία, εξασφαλίζοντας τελικά επαγγελματικό συμβόλαιο σκηνοθεσίας με την εταιρεία παραγωγής Somesuch, με έδρα το Λονδίνο.
Ο Alfie Whiteman σαρώνει τις αυτοπροσωπογραφίες που εκτίθενται σε μια γκαλερί τέχνης στο γήπεδο της Τότεναμ, αυτές που τράβηξε με τον εαυτό του να γιορτάζει τα γενέθλιά του μόνος στο δάσος και να κάθεται γυμνός σε μια προβλήτα κοιτάζοντας τη λίμνη Mockeln της Σουηδίας.
«Δεν υπήρχε καμία πρόθεση να δει κανείς ποτέ αυτές τις φωτογραφίες», γελάει. «Αλλά αυτό αντικατοπτρίζει επίσης το πώς ζούσα πριν, χώρισα τη ζωή μου στα δύο».
Η αποχώρηση ήταν μια τεράστια απόφαση, ωστόσο, για έναν τερματοφύλακα που θα μπορούσε να παίξει για περισσότερο από μια δεκαετία. Ένας προπονητής του είπε ότι η αποχώρηση θα ήταν «έγκλημα».
«Τηλεφώνησα στον ατζέντη μου γιατί έπρεπε να του πω να σταματήσει να ψάχνει για ομάδα για μένα» λέει ο Whiteman με τον ατζέντη του να επιβεβαιώνει: «Ήταν πραγματικά πειστικός». «Αλλά δεν το είπα σε κανέναν, δεν έκανα μια ανάρτηση στο Instagram για να ζητήσω προβολή. Κανείς δεν νοιάζεται για αυτό», συμπληρώνει.
«Πέρασα την καλύτερη στιγμή της ζωής μου τους τελευταίους οκτώ μήνες, έμαθα τόσα πολλά και ήμουν τόσο τυχερός που συνεργάστηκα με τόσο ταλαντούχους ανθρώπους σε συναρπαστικά πράγματα. Οπότε δεν νομίζω ότι αυτό είναι απαραίτητα αλήθεια».
Ο Whiteman σχεδίαζε εδώ και καιρό μια καριέρα μακριά από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Στα ρεπό του και τα απογεύματα μετά την προπόνηση, συναντούσε σκηνοθέτες ή παραγωγούς για καφέ ή βοηθούσε στα γυρίσματα ως δρομέας.
Αρχικά είχε τη δική του ραδιοφωνική εκπομπή, εμφανιζόμενος πρώτα με το επώνυμο της μητέρας του για να τηρήσει κάποιο είδος ανωνυμίας πριν αποφασίσει απλώς να είναι ο εαυτός του. «Όλοι έλεγαν «ουάου, είσαι ποδοσφαιριστής και ακούς τζαζ, αυτό είναι τρελό!», χαμογελάει.
Ένα καλοκαίρι, ενώ οι συμπαίκτες του ξεκίνησαν για το Ντουμπάι ή τις Μαλδίβες, ο Whiteman εμφανίστηκε σε ένα έργο στο Holborn – ένα πειραματικό έργο όπου έπαιζε έναν πραγματικά πιστό και αφελή τύπο.
«Προσπαθούσα να διδάξω τον εαυτό μου και να μάθω, έτσι ώστε όταν έρθει η μέρα που θα έπαιρνα τη μεγάλη μου απόφαση, να μη βρίσκομαι στο μηδέν. Ήμουν αρκετά δυστυχισμένος για λίγο και σκέφτηκα ότι θα προτιμούσα να δοκιμάσω κάτι άλλο όταν είμαι νέος».
Ο Whiteman ήταν πάντα αφοσιωμένος στην τέχνη, καθώς ο πατέρας του ήταν μουσικός της τζαζ. Λέει, όμως ότι υπήρχε μια αίσθηση στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο ότι το να κάνεις οτιδήποτε άλλο παράλληλα ήταν θεωρούταν απόσπαση προσοχής.
Στο τέλος, το ποδόσφαιρο ουσιαστικά τον εμπόδιζε να κυνηγήσει ευκαιρίες που παρουσιάζονται στη δημιουργική βιομηχανία, παγιδευμένος σε έναν «ατελείωτο κύκλο σεζόν-διακοπών-σεζόν-διακοπών», που τον έκανε να νιώθει «κάπως το ίδιο πράγμα όλη την ώρα».
Το γεγονός ότι δεν δεσμεύεται από τα προγράμματα προπόνησης του επέτρεψε να επισκεφθεί το Πακιστάν (είναι πακιστανικής καταγωγής) και να εργαστεί σε ένα κινηματογραφικό έργο στην Ουκρανία, ενώ υπέγραψε ως σκηνοθέτης και φωτογράφος με την εταιρεία παραγωγής Somesuch και έχει το δικό του στούντιο στο Shoreditch.
Την Παρασκευή (1/5), ο Whiteman θα εγκαινιάσει την πρώτη του έκθεση τέχνης κοντά στις ρίζες του στην γκαλερί OOF στο Warmington House, που βρίσκεται στο στάδιο της Τότεναμ.
Ο Whiteman περνούσε τον περισσότερο χρόνο του μόνος, ένα συναίσθημα που κλιμακώθηκε ένα διάστημα μετά τον Covid κατά το οποίο η Σουηδία δεν επέτρεπε επισκέπτες εκτός εργασίας. Και τέλος πάντων, λέει «ο καθένας έχει και τη δική του ζωή».
«Υπήρχαν πολλές περίοδοι ενδοσκόπησης», θυμάται . «Ήμουν σε εκείνο το σημείο της ζωής μου όπου έκανα αυτές τις ερωτήσεις στον εαυτό μου. Καθόμουν πραγματικά μόνος με τις σκέψεις μου, και αυτό μάλλον με βοήθησε να πάρω την απόφασή μου».
Κλείνοντας, καταλήγει πως: «Πάντα θα κάνουμε αυτές τις ερωτήσεις στον εαυτό μας, αλλά είναι ωραίο να τις βλέπουμε σαν ένα νέο κεφάλαιο, μια πρόκληση».
Περισσότερες ειδήσεις
«Έπαιξα έναν τελικό Champions League και τώρα ετοιμάζομαι να χρεοκοπήσω»
Αν έχεις ρίξει κι εσύ κέρμα στη Φοντάνα ντι Τρέβι τότε έχεις κάνει μια καλή πράξη!
Μερικά απλά βήματα για την ευτυχία – Τι ξεχνούν να διδάξουν οι γονείς στα παιδιά τους σήμερα;
