Η διοίκηση ομάδων υψηλής απόδοσης συχνά παρουσιάζεται ως μια γραμμική διαδικασία: περιλαμβάνει όραμα, στόχους, εκτέλεση και… αποτελέσματα. Στην πράξη, όμως, η ηγεσία δεν μοιάζει με τετριμμένο εγχειρίδιο. Χτίζεται με προσπάθεια, και χρειάζεται μια ψύχραιμη διατήρηση ισορροπίας ανάμεσα σε ανθρώπους, εντάσεις και αποφάσεις που δεν φαίνονται ποτέ στα οργανογράμματα.
Οι ομάδες που αποδίδουν σταθερά σε υψηλό επίπεδο δεν λειτουργούν μόνο με κίνητρα, bonus ή χειροκροτήματα. Χρειάζονται ένα ένα πλαίσιο εμπιστοσύνης, απαιτήσεων και ψυχικής αντοχής. Και εκεί ακριβώς αρχίζουν οι αλήθειες που σπάνια λέγονται ανοιχτά.
Οι υψηλής απόδοσης επαγγελματίες δεν αναζητούν συνεχή επιβεβαίωση. Αναζητούν χώρο. Θέλουν να παίρνουν αποφάσεις, να δοκιμάζουν και να φέρουν αποτέλεσμα με τον δικό τους τρόπο. Ο υπερβολικός έλεγχος, ακόμη και με καλές προθέσεις, υπονομεύει το κίνητρο και ακυρώνει τη δυναμική τους.
Καμία ομάδα δεν εξελίσσεται όταν ο επικεφαλής προσποιείται ότι έχει όλες τις απαντήσεις. Η φράση «δεν ξέρω» δεν μειώνει την ηγεσία· τη θωρακίζει. Όταν ο ηγέτης δείχνει ότι μαθαίνει, δίνει άδεια και στους άλλους να δοκιμάσουν, να ρισκάρουν και να ξεδιπλώσουν το δυναμικό τους.
Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, οι ηγέτες συχνά απορροφούν την κόπωση της ομάδας τους ακόμη και όταν τα αποτελέσματα είναι θετικά. Η ευθύνη, η πίεση και η ανάγκη διατήρησης ρυθμού μεταφέρονται προς τα πάνω. Η ηγεσία υψηλής απόδοσης απαιτεί αντοχή, όχι μόνο ενθουσιασμό.
Οι υψηλοί achievers λάμπουν όταν τους δοθεί χώρος να ρισκάρουν. Η υπερπροστασία, με στόχο την αποφυγή λαθών, τελικά στραγγαλίζει την καινοτομία. Οι ομάδες που εξελίσσονται είναι εκείνες που επιτρέπουν το ελεγχόμενο λάθος και τη δημιουργική σύγκρουση.
Ό,τι δεν σχολιάζεται, θεωρείται αποδεκτό. Η απουσία παρέμβασης σε κρίσιμα ζητήματα έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο από δεκάδες meetings. Οι ομάδες διαβάζουν προσεκτικά όχι μόνο τι λέγεται, αλλά και τι αποσιωπάται. Επιπλέον, οι ανοιχτές διαφωνίες μπορούν να λυθούν, σε αντίθεση με τις άρρητες, που χτίζουν καχυποψία. Όταν τα προβλήματα δεν συζητούνται, μετατρέπονται σε υπόγεια ρήγματα που διαλύουν την εμπιστοσύνη πολύ πιο αποτελεσματικά από μια έντονη αλλά ειλικρινή σύγκρουση.
Οι ομάδες που αποδίδουν δεν είναι πάντα «ήσυχες». Η υγιής ένταση, όταν υπάρχει κοινός σκοπός, οδηγεί σε καλύτερες ιδέες. Η συνεχής αρμονία, χωρίς αντιπαραθέσεις, συνήθως κρύβει στασιμότητα.
Η ειλικρινής ανατροφοδότηση συχνά εκλαμβάνεται ως προσωπική επίθεση. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι εργαλείο ενδυνάμωσης. Οι επαγγελματίες που αντέχουν το δύσκολο feedback είναι εκείνοι που εξελίσσονται και μακροπρόθεσμα ξεχωρίζουν.
Ακόμη και οι καλύτεροι ηγέτες δεν μπορούν να προσφέρουν απεριόριστες ευκαιρίες εξέλιξης. Κάποιοι άνθρωποι θα φύγουν όχι από δυσαρέσκεια, αλλά από φιλοδοξία. Η ωριμότητα της ηγεσίας φαίνεται στον τρόπο που διαχειρίζεται αυτές τις αποχωρήσεις.
Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, τα εγχειρίδια μπαίνουν στην άκρη. Οι ηγέτες κρίνονται από το αν προστατεύουν τους ανθρώπους τους, ακόμη κι αν αυτό κοστίσει σε ταχύτητα ή τελειότητα. Εκεί χτίζεται η πραγματική πίστη.
Η ηγεσία τέτοιων ομάδων δοκιμάζει την ενσυναίσθηση, την ανθεκτικότητα και την ψυχραιμία. Δεν είναι ρόλος για όσους αναζητούν άνεση ή προβολή. Είναι όμως ο λόγος που κάθε συλλογική επιτυχία αποκτά βάθος και διάρκεια. Γιατί όταν μια ομάδα πετυχαίνει μαζί, με αμοιβαίο σεβασμό και απαιτήσεις, το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς καλό: είναι στιβαρό, έχει γερές βάσεις και διάρκεια.
Περισσότερες ειδήσεις
Όταν η εταιρεία μοιάζει με… ακυβέρνητο καράβι — Επτά σημάδια ότι η εργασιακή κουλτούρα «μπάζει νερά»
Ο ηγέτης που.. «υπηρετεί» – Η αντίφαση που κάνει τις ομάδες πιο δυνατές
