Η Baylee Frankovich δεν ακολούθησε τον «κλασικό δρόμο» μετά το σχολείο. Δεν πέρασε από πανεπιστημιακά αμφιθέατρα ούτε περίμενε τέσσερα χρόνια για να βγει στην αγορά εργασίας. Αντίθετα, έκανε μια επιλογή που για πολλούς ακόμη θεωρείται εναλλακτική: στράφηκε σε τεχνική εκπαίδευση και μπήκε κατευθείαν στο πεδίο. Σήμερα, στα 23 της, εργάζεται ως τεχνικός συντήρησης και επισκευής συστημάτων θέρμανσης και ψύξης και, όπως λέει η ίδια, δεν θα το άλλαζε με τίποτα.
Η απόφαση δεν ήρθε με βεβαιότητα. Λίγο πριν αποφοιτήσει από το σχολείο, ένα τηλεφώνημα από τον πατέρα της –που διατηρούσε οικογενειακή επιχείρηση στον κλάδο– άνοιξε μια πόρτα που δεν είχε καν σκεφτεί. Η ίδια δίστασε. Αναρωτήθηκε αν θα αντέξει σωματικά, αν θα μπορέσει να σταθεί σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο, αν είναι κάτι που θα θέλει να κάνει σε βάθος χρόνου.
Τελικά, αποφάσισε να δοκιμάσει. Εκείνο το καλοκαίρι ξεκίνησε να εργάζεται και ταυτόχρονα γράφτηκε σε ένα εννιάμηνο πρόγραμμα τεχνικής εκπαίδευσης. Ο συνδυασμός πράξης και μάθησης αποδείχθηκε καθοριστικός.
Η επιλογή της τεχνικής σχολής είχε και πρακτικό όφελος: κόστισε περίπου 15.000 δολάρια και ολοκληρώθηκε σε λιγότερο από έναν χρόνο. Τα μαθήματα γίνονταν απογευματινές ώρες, επιτρέποντάς της να εργάζεται κανονικά.
Πάνω απ’ όλα όμως, της έδωσαν κάτι που δεν βρίσκεις εύκολα σε μια αίθουσα διδασκαλίας: άμεση επαφή με την πραγματικότητα της δουλειάς. Έμαθε να πιάνει τα εργαλεία, να «διαβάζει» τα συστήματα και να λύνει προβλήματα την ώρα που προκύπτουν.
Η παρουσία της στην τάξη ξεχώριζε. Ήταν η μοναδική γυναίκα και, όπως παραδέχεται, υπήρξαν στιγμές αμφιβολίας. Ο μικρός της σωματότυπος δεν βοηθούσε, τουλάχιστον στην αρχή. Δεν μπορούσε να σηκώσει εξοπλισμό, χρειαζόταν βοήθεια. Σήμερα, σηκώνει συμπιεστές 27 κιλών χωρίς δεύτερη σκέψη.
Δεν έλειψαν και οι δύσκολες στιγμές με εκπαιδευτές που δεν της έδιναν χώρο να εκφραστεί. Αντί να συγκρουστεί, επέλεξε να επιμείνει σιωπηρά: να παρατηρεί, να μαθαίνει, να εξελίσσεται. Και τελικά να αποδείξει την αξία της μέσα από τη δουλειά της.
Το πρώτο της επαγγελματικό βήμα εκτός της οικογενειακής επιχείρησης δεν ήρθε από αγγελία, αλλά από γνωριμία. Ένας άνθρωπος που είχε συναντήσει σε εργοτάξιο της έδωσε την ευκαιρία να περάσει την πόρτα μιας νέας εταιρείας.
Σε έναν κλάδο που λειτουργεί έντονα με συστάσεις, οι σχέσεις αποδεικνύονται καθοριστικές. Και αυτό είναι ένα από τα βασικά μαθήματα που κρατά.
Η καθημερινότητά της δεν έχει ρουτίνα. Μπορεί να ξεκινήσει τη μέρα της σε μια βιομηχανική αποθήκη και να την τελειώσει σε ένα σπίτι. Άλλες φορές έχει δύο ραντεβού, άλλες πέντε. Κάθε πρόβλημα είναι διαφορετικό, κάθε λύση απαιτεί σκέψη.
Αυτό που ξεχωρίζει για την ίδια είναι η αίσθηση ελευθερίας. Να ανεβαίνει σε μια ταράτσα, να σταματά για λίγο και να κοιτά τον ορίζοντα. Να τελειώνει τη δουλειά και να έχει ακόμη χρόνο για τη ζωή της – για βόλτες με μηχανή εκτός δρόμου ή για ψάρεμα.
Η εικόνα δεν είναι μόνο ειδυλλιακή. Υπάρχουν στενοί χώροι, σοφίτες με θερμοκρασίες που ξεπερνούν τους 50 βαθμούς το καλοκαίρι, στέγες που «καίνε» από τον ήλιο, αλλά και μέρες με κρύο, βροχή ή χιόνι.
Υπάρχουν και περίοδοι έντονης πίεσης. Τους καλοκαιρινούς μήνες, οι ώρες εργασίας μπορεί να φτάσουν τις 60 την εβδομάδα. Όπως λέει, όμως, η ανταμοιβή αξίζει τον κόπο.
Σε μια εποχή που πολλοί ανησυχούν για το μέλλον της εργασίας, η ίδια αισθάνεται ασφάλεια. Η δουλειά της απαιτεί φυσική παρουσία, κρίση και προσαρμογή σε απρόβλεπτες συνθήκες.
Κανένα σύστημα δεν μπορεί να μπει σε ένα σπίτι, να καταλάβει τι δεν λειτουργεί και να το διορθώσει εκείνη τη στιγμή. Τουλάχιστον όχι στο ορατό μέλλον.
Παρά την εικόνα ενός ανδροκρατούμενου κλάδου, η εμπειρία της είναι θετική. Οι περισσότεροι συνάδελφοι ήταν υποστηρικτικοί και συνεργάσιμοι. Το μήνυμά της προς άλλες γυναίκες είναι σαφές: ο φόβος δεν πρέπει να γίνεται εμπόδιο.
Αν κάποιος θέλει να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο, η συνταγή είναι απλή αλλά όχι εύκολη: να μιλήσει με ανθρώπους του χώρου, να δημιουργήσει επαφές και να μην φοβηθεί τα λάθη.
Γιατί, όπως δείχνει και η δική της πορεία, η μάθηση δεν έρχεται από την τελειότητα, αλλά από την πράξη. Και καμιά φορά, από μια απόφαση που στην αρχή μοιάζει ρίσκο – αλλά τελικά αποδεικνύεται ευκαιρία.
Περισσότερες ειδήσεις
Τα πτυχία με τους χαμηλότερους μισθούς – Ποιες σχολές πληρώνουν λιγότερο
Burnout στα 25: Η νέα πραγματικότητα της Gen Z
Έρευνα: Το 65% των μελλοντικών εργαζομένων θα εργαστεί σε επαγγέλματα που δεν έχουν καν επινοηθεί
