Κατά 8,6% υψηλότερα είναι τα ζητούμενα ενοίκια για τις κατοικίες με αυτόνομη θέρμανση στην Αθήνα και ευρύτερα στην Αττική, την ώρα που σε μία στις πέντε αγγελίες η θέρμανση είτε δεν δηλώνεται είτε αναφέρεται ως μη διαθέσιμη. Πρόκειται για μία ακόμη παράμετρο που καλούνται να συνυπολογίσουν οι υποψήφιοι ενοικιαστές, πέρα από το ήδη υψηλό κόστος στέγασης, σε μια αγορά όπου η αναζήτηση προσιτής και ταυτόχρονα λειτουργικής κατοικίας εξελίσσεται σε ολοένα δυσκολότερη υπόθεση.
Η εικόνα αυτή προκύπτει από τη νέα ανάλυση της ReDataset για τα ενοίκια και τα χαρακτηριστικά θέρμανσης των κατοικιών στην Αττική, με βάση τις αγγελίες της περιόδου Ιανουαρίου – Οκτωβρίου 2026. Τα ευρήματα αναδεικνύουν ότι το κόστος ενοικίασης δεν εξαντλείται πλέον στο ύψος του μηνιαίου μισθώματος, καθώς η ενεργειακή απόδοση, το σύστημα θέρμανσης και οι επιπλέον παροχές ενός ακινήτου αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα για τα νοικοκυριά, επηρεάζοντας τόσο την επιλογή κατοικίας όσο και το συνολικό κόστος διαβίωσης.
Ειδικότερα, σύμφωνα με την έρευνα, σχεδόν έξι στις δέκα κατοικίες που διατίθενται προς ενοικίαση στην Αττική, ποσοστό 58,5%, διαθέτουν αυτόνομη θέρμανση, έναντι 21,4% με κεντρική. Στο υπόλοιπο 20,1% των αγγελιών, η θέρμανση είτε δεν αναφέρεται καθόλου είτε δηλώνεται ως μη διαθέσιμη, στοιχείο που αναδεικνύει και τα κενά στην πληροφόρηση των ενδιαφερόμενων ενοικιαστών.
Η διαφοροποίηση των ζητούμενων ενοικίων αποτυπώνεται σε βασικές περιοχές της Αττικής που εξετάζει η έρευνα και περιλαμβάνουν τους δήμους με τις περισσότερες κατοικίες προς ενοικίαση.
Συγκεκριμένα, στον δήμο Αθηναίων, το διάμεσο ζητούμενο ενοίκιο για κατοικίες με αυτόνομη θέρμανση διαμορφώνεται στα 12,2 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, έναντι 10,8 ευρώ για εκείνες με κεντρική θέρμανση. Όπερ σημαίνει ότι για ένα διαμέρισμα 80 τ.μ., οι συγκεκριμένες τιμές αντιστοιχούν ενδεικτικά σε 976 ευρώ και 864 ευρώ τον μήνα αντίστοιχα, δηλαδή σε μια διαφορά 112 ευρώ.
Στον Πειραιά, τα ζητούμενα ενοίκια διαμορφώνονται στα 10,6 ευρώ ανά τ.μ. για κατοικίες με αυτόνομη θέρμανση, έναντι 9,7 ευρώ με κεντρική, ενώ στην Καλλιθέα οι αντίστοιχες τιμές φτάνουν τα 11,4 και 10 ευρώ ανά τ.μ. Στην περιοχή του Ζωγράφου καταγράφονται 11,5 ευρώ έναντι 10,5 ευρώ, ενώ στο Παλαιό Φάληρο η διαφορά είναι ακόμη μεγαλύτερη, με 12,4 ευρώ έναντι 11 ευρώ ανά τ.μ.
Υψηλότερα κινούνται οι τιμές στα νότια προάστια: Στη Γλυφάδα, το διάμεσο ζητούμενο ενοίκιο ανέρχεται στα 15,1 ευρώ ανά τ.μ. για κατοικίες με αυτόνομη θέρμανση, έναντι 13,8 ευρώ με κεντρική, ενώ στην περιοχή Βάρης–Βούλας–Βουλιαγμένης οι αντίστοιχες τιμές φτάνουν τα 17,1 και 15,7 ευρώ ανά τ.μ.
Η εικόνα επιβεβαιώνει ότι η αυτόνομη θέρμανση συνδέεται με υψηλότερα ζητούμενα μισθώματα, ανεβάζοντας τελικά την τιμή σε συνδυασμό και με άλλους παράγοντες όπως η ηλικία του ακινήτου, η επιφάνεια, η ενεργειακή του κατάσταση και η τοποθεσία.
Την ίδια στιγμή, παρά τη σταδιακή στροφή σε σύγχρονες λύσεις, το πετρέλαιο εξακολουθεί να κυριαρχεί ως πηγή ενέργειας, καλύπτοντας το 66,2% των κατοικιών με κεντρική θέρμανση και το 42,4% εκείνων με αυτόνομη. Το φυσικό αέριο ακολουθεί με ποσοστά 32,2% και 30,5% αντίστοιχα, ενώ το ηλεκτρικό ρεύμα χρησιμοποιείται στο 24,8% των κατοικιών με αυτόνομη θέρμανση, έναντι μόλις 1,2% με κεντρική.
Ως προς τις επιπλέον παροχές, το κλιματιστικό αποτελεί το συχνότερα δηλωμένο χαρακτηριστικό, με ποσοστό 59,8%, και ακολουθούν τα κουφώματα αλουμινίου με 53,6% και τα διπλά τζάμια με 52,6%. Αντίθετα, η θερμομόνωση αναφέρεται μόλις στο 4,8% των αγγελιών και η αντλία θερμότητας στο 3,3%.
Η ηλικία κατασκευής αποτελεί μία από τις παραμέτρους που διαφοροποιούν σημαντικά τον τύπο θέρμανσης των διαθέσιμων κατοικιών: Σύμφωνα με την πλατφόρμα δεδομένων και αναλύσεων του ομίλου Resolute Cepal Greece, στα ακίνητα που κατασκευάστηκαν την περίοδο 1960–1970, η αυτόνομη θέρμανση εμφανίζεται μόλις στο 37,8% των περιπτώσεων, με το ποσοστό να παραμένει σχεδόν αμετάβλητο, στο 37,5%, για τις κατασκευές της δεκαετίας του 1970.
Η εικόνα αλλάζει αισθητά στις νεότερες κατοικίες: Στα ακίνητα της περιόδου 1991–2000 το ποσοστό ανεβαίνει στο 79,1%, ενώ στις κατασκευές του 2001–2010 φτάνει στο υψηλότερο επίπεδο, στο 88%. Για τις κατοικίες της τελευταίας πενταετίας, 2021–2026, διαμορφώνεται στο 83,2%.
Αντίστοιχη είναι η διαφοροποίηση και με βάση την επιφάνεια: Όσο μεγαλύτερη η κατοικία, τόσο συχνότερη η αυτόνομη θέρμανση. Στα μικρά διαμερίσματα από 20 έως 50 τ.μ., αυτόνομη θέρμανση δηλώνεται μόλις στο 39,8% των αγγελιών. Το ποσοστό ανεβαίνει στο 51,9% για κατοικίες 50–90 τ.μ., στο 68,7% για ακίνητα 90–120 τ.μ. και φτάνει το 83,1% στις μεγαλύτερες κατοικίες, επιφάνειας 120–300 τ.μ.
Ως προς τη σχέση του συστήματος θέρμανσης με την ενεργειακή απόδοση, το 37,3% των κατοικιών με αυτόνομη θέρμανση κατατάσσεται στις υψηλές ενεργειακές κατηγορίες Α+ έως Β, έναντι μόλις 14,6% εκείνων που διαθέτουν κεντρική.
Στον αντίποδα, στις χαμηλές ενεργειακές κλάσεις Ζ και Η κατατάσσεται το 21,1% των κατοικιών με κεντρική θέρμανση, έναντι μόλις 7,2% όσων έχουν αυτόνομη. Η διαφοροποίηση αυτή συνδέεται και με την ηλικία του διαθέσιμου οικιστικού αποθέματος, καθώς τα νεότερα ακίνητα εμφανίζουν συχνότερα τόσο αυτονομία στη θέρμανση όσο και καλύτερα ενεργειακά χαρακτηριστικά.
Περισσότερες ειδήσεις
Αγορά ακινήτων: Aόρατα σύνορα στην Αθήνα – Βασικός «τροφοδότης» της Θεσσαλονίκης τα Προάστια