Την ώρα που το ενοίκιο γίνεται όλο και πιο προσιτό τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ, δεν είναι λίγοι αυτοί που μέσα στις υποχρεώσεις και τις ανάγκες της καθημερινότητα στριμώχνονται αρκετά, προσπαθώντας να ανταπεξέλθουν στα χρέη διαβίωσης.
Και κάπου εδώ κάνει την εμφάνισή της μια νέα τάση, που αφορά στην απουσία σαλονιών από τα σύγχρονα ενοικιαζόμενα διαμερίσματα. Σύμφωνα με το Realtor, οι ενοικιαστές μετατρέπουν το σαλόνι τους σε υπνοδωμάτιο, μειώνοντας έτσι εμμέσως το μηνιαίο ενοίκιο.
Συγκεκριμένα μια έρευνα από έναν εθνικό ιστότοπο συγκατοίκων, το SpareRoom, διαπίστωσε ότι ο αριθμός των κοινόχρηστων ενοικιάσεων χωρίς σαλόνια είναι σχεδόν τρεις φορές υψηλότερος σήμερα από ό,τι πριν από πέντε χρόνια.
Και η έλλειψη κοινόχρηστου χώρου είναι ιδιαίτερα συχνή σε ορισμένες πολιτείες των ΗΠΑ. Για παράδειγμα, το 2025, το 32% των κοινόχρηστων ενοικίων στο Μαϊάμι δεν είχε σαλόνι, σε σύγκριση με το 30% στο Ορλάντο της Φλόριντα και το Ντένβερ και το 29% στο Φοίνιξ και το Φορτ Λόντερντεϊλ της Φλόριντα.
«Αυτή είναι μια φυσική απάντηση στο υψηλό κόστος στέγασης, αλλά συνοδεύεται επίσης από ένα ψυχολογικό κόστος: την απώλεια της κοινωνικής λειτουργίας του σπιτιού», εξηγεί ο Erik Larson, νοσηλευτής ψυχιατρικής ψυχικής υγείας και ιδιοκτήτης στο Larson Mental Health στο Ντένβερ.
Εάν είστε ενοικιαστής ή θέλετε να γίνετε, εναπόκειται σε εσάς να σταθμίσετε τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα αυτής της ρύθμισης και να καθορίσετε εάν η εγκατάλειψη του κοινόχρηστου χώρου διαβίωσης αξίζει την επιπλέον εξοικονόμηση.
«Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα ενός κοινόχρηστου χώρου διαβίωσης είναι να έχετε ένα δίκτυο υποστήριξης γύρω σας», λέει ο Matt Hutchinson, διευθυντής αντιστοίχισης συγκατοίκων στο SpareRoom.
Ο Hutchinson εξηγεί ότι αν δεν υπάρχει πουθενά να περάσετε χρόνο με συγκάτοικους και να δημιουργήσετε κοινότητα, ένα σπίτι ή διαμέρισμα μπορεί να μοιάζει σαν ένα μέρος που απλά κοιμάστε και κρατάτε τα πράγματά σας, αντί για ένα πραγματικό σπίτι. «Σε μια εποχή όπου η μοναξιά γίνεται πραγματικό ζήτημα και οι άνθρωποι φαίνεται να λαχταρούν την πραγματική, προσωπική σύνδεση περισσότερο από ποτέ, η απώλεια της κοινωνικής καρδιάς ενός σπιτιού είναι μια σαφής ανησυχία», προσθέτει ο Hutchinson.
Ο Larson επισημαίνει ότι η μεγαλύτερη πρόκληση αυτής της ρύθμισης έχει να κάνει με το όριο μεταξύ προσωπικού και κοινόχρηστου χώρου.
«Όταν το σαλόνι εξαφανίζεται, όλη η αλληλεπίδραση μεταξύ των κατοίκων μετατοπίζεται στην κουζίνα, στους διαδρόμους ή ακόμα και στα ιδιωτικά δωμάτια. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει μια αίσθηση εισβολής, αυξάνοντας την ένταση μεταξύ των γειτόνων και ωθώντας τους ανθρώπους να περνούν περισσότερο χρόνο απομονωμένοι, παρά το γεγονός ότι ζουν μαζί», εξηγεί ο Larson.
«Εάν ζείτε σε ένα μέρος όπου έχετε εύκολη πρόσβαση σε έναν υπάρχοντα κοινωνικό κύκλο, τότε ίσως το να ζείτε με άτομα με τα οποία δεν κάνετε ποτέ παρέα είναι εντάξει για εσάς», λέει ο Hutchinson. Ή, εάν περνάτε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας σας έξω από το σπίτι ή απλά προτιμάτε να περνάτε πολύ χρόνο μόνοι σας, μπορεί να έχει νόημα να… αφαιρέσετε ένα σαλόνι για να αυξήσετε τα διαθέσιμα υπνοδωμάτια.
Ωστόσο, εάν είστε νέοι σε μια περιοχή – ιδιαίτερα σε μια μεγάλη πόλη που δεν γνωρίζετε πολύ καλά – το να μην περνάτε χρόνο με τους συγκάτοικούς σας σημαίνει ότι μπορεί να χάσετε μια πραγματική ευκαιρία μόνιμης εγκατάστασης. Ο Hutchinson εξηγεί ότι από πολλές απόψεις είναι σαν την αύξηση της εξ αποστάσεως εργασίας. Δεν χρειάζεται να είμαστε όλοι στο γραφείο κάθε μέρα για να δουλεύουμε καλά και να δημιουργούμε ουσιαστικές σχέσεις, αλλά αν δεν βλέπουμε ποτέ τους συναδέλφους μας, γίνεται πολύ πιο δύσκολο.
«Η επαφή δημιουργεί σύνδεση και οι κοινόχρηστοι χώροι δημιουργούν αυτές τις ευκαιρίες», καταλήγει ο Hutchinson.
Περισσότερες ειδήσεις
«Φωτιά» η αγορά ακινήτων – Το 94% βλέπει εκτόξευση τιμών την τελευταία πενταετία
