Η διατροφή στα πρώτα χρόνια της ζωής μπορεί να αφήνει πολύ μεγαλύτερο αποτύπωμα στην ψυχική υγεία απ’ όσο πιστεύαμε μέχρι σήμερα. Νέα μελέτη συνδέει την αυξημένη έκθεση στη ζάχαρη κατά τις πρώτες 1.000 ημέρες ζωής, από τη σύλληψη έως περίπου την ηλικία των δυόμισι ετών, με μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης άγχους δεκαετίες αργότερα.
Οι ερευνητές του University of Surrey ανέλυσαν ιατρικά δεδομένα από περισσότερους από 45.000 ανθρώπους, οι οποίοι γεννήθηκαν στη Βρετανία μεταξύ 1951 και 1956, αξιοποιώντας μία ασυνήθιστη ιστορική συγκυρία: το μεταπολεμικό δελτίο στη ζάχαρη.
Τα ευρήματα, που δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Translational Psychiatry, δείχνουν ότι όσοι είχαν τη μεγαλύτερη χρονικά έκθεση στους περιορισμούς κατανάλωσης ζάχαρης κατά την εμβρυϊκή και πρώιμη παιδική ηλικία εμφάνισαν 33% χαμηλότερο κίνδυνο άγχους στην ενήλικη ζωή σε σύγκριση με όσους δεν είχαν ζήσει υπό καθεστώς περιορισμού.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο ίσχυαν περιορισμοί στη ζάχαρη από το 1940 έως το 1953, με την ημερήσια κατανάλωση για τους ενήλικες να περιορίζεται περίπου στα 40 γραμμάρια.
Οι επιστήμονες συνέκριναν ανθρώπους που είχαν εκτεθεί στους περιορισμούς ήδη από την εμβρυϊκή ζωή και στη συνέχεια έως την ηλικία των 6, 12, 18 ή 24 μηνών, με άτομα που είχαν βιώσει το δελτίο μόνο κατά την εγκυμοσύνη της μητέρας τους, αλλά και με ανθρώπους που δεν είχαν εκτεθεί καθόλου στους περιορισμούς.
Όσοι είχαν περάσει το μεγαλύτερο μέρος αυτής της κρίσιμης περιόδου με περιορισμένη πρόσληψη ζάχαρης ανέφεραν επίσης μικρότερη προτίμηση στα γλυκά τρόφιμα αργότερα στη ζωή τους.
Παράλληλα, η εμφάνιση άγχους και κατάθλιψης καταγράφηκε σε μεγαλύτερη ηλικία. Η διάμεση ηλικία εμφάνισης άγχους ήταν περίπου τα 62 έτη στις ομάδες που είχαν ζήσει περισσότερο υπό καθεστώς περιορισμού, έναντι περίπου 55 ετών στους ανθρώπους που δεν είχαν εκτεθεί καθόλου.
Όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, η κατανάλωση ζάχαρης αυξήθηκε απότομα μετά τη λήξη του δελτίου, ωστόσο οι διαφορές που συνδέονταν με την πρώιμη διατροφική έκθεση παρέμειναν ορατές δεκαετίες αργότερα.
«Παρά την αυξημένη κατανάλωση ζάχαρης μετά τη λήξη του δελτίου, το διατροφικό περιβάλλον στα πρώτα χρόνια της ζωής φαίνεται να εξακολουθεί να έχει σημασία για την ψυχική υγεία», δήλωσε ο Nophar Geifman, καθηγητής στο University of Surrey και ανώτερος συγγραφέας της μελέτης.
Η περίοδος από τη σύλληψη έως περίπου τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής θεωρείται καθοριστική για την ανάπτυξη του εγκεφάλου.
Σύμφωνα με τους συγγραφείς της μελέτης, η διατροφή σε αυτό το στάδιο μπορεί να επηρεάζει μακροπρόθεσμα τη δομή και τη λειτουργία ορισμένων εγκεφαλικών συστημάτων.
Προηγούμενες έρευνες που επικαλούνται οι επιστήμονες έχουν δείξει ότι διατροφικά πρότυπα με υψηλή περιεκτικότητα σε ζάχαρη ενδέχεται να επηρεάζουν την πυκνότητα και τη διαθεσιμότητα των νευρώνων που σχετίζονται με τη σεροτονίνη, έναν νευροδιαβιβαστή που παίζει σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση της διάθεσης.
Οι ερευνητές εξετάζουν, επομένως, το ενδεχόμενο η μικρότερη πρόσληψη ζάχαρης κατά την πρώιμη ανάπτυξη να λειτουργεί προστατευτικά για ορισμένες από αυτές τις νευρωνικές οδούς.
«Η καλύτερη κατανόηση της συνολικής επίδρασης που μπορεί να έχει η ζάχαρη στη σωματική και ψυχική υγεία σε όλη τη διάρκεια της ζωής θα μπορούσε να συμβάλει στη διαμόρφωση πολιτικών δημόσιας υγείας και στην επανεξέταση των διατροφικών μας συνηθειών», ανέφερε η επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, Hana Navratilova.
Τα αποτελέσματα δεν σημαίνουν ότι η κατανάλωση ζάχαρης στην παιδική ηλικία προκαλεί από μόνη της αγχώδεις διαταραχές στην ενήλικη ζωή.
Η μελέτη καταγράφει μία στατιστική συσχέτιση ανάμεσα στις διατροφικές συνθήκες των πρώτων ετών και στη μετέπειτα ψυχική υγεία, ενώ το άγχος επηρεάζεται από ένα σύνθετο σύνολο γενετικών, κοινωνικών, περιβαλλοντικών και βιολογικών παραγόντων.
Ωστόσο, το γεγονός ότι οι πρώτες 1.000 ημέρες αποτελούν κρίσιμο στάδιο ανάπτυξης ενισχύει το επιστημονικό ενδιαφέρον γύρω από το πόσο βαθιά μπορεί να επηρεάζει η πρώιμη διατροφή την υγεία ακόμη και πολλές δεκαετίες αργότερα.
Περισσότερες ειδήσεις
Αλλάζει το μενού στα σχολικά κυλικεία: Τα 7 νέα μέτρα για πίτσα, ποπ κορν, τοστ και πίτες
«Τι θα γίνει αν…»: Οι 2 ερωτήσεις που βάζουν φρένο στην καταστροφολογία και το άγχος
