Εκατοντάδες αιτήσεις για δουλειά, αυτοματοποιημένα μηνύματα απόρριψης και ατελείωτες εβδομάδες χωρίς καμία απάντηση. Αυτή είναι η καθημερινότητα που περιγράφει ο 23χρονος Callum Atkinson στον δημοσιογράφο John Harris της βρετανικής εφημερίδας The Guardian, αποτυπώνοντας μια ιδιαίτερα σκληρή πραγματικότητα για τους νέους που προσπαθούν να μπουν στην αγορά εργασίας. Παρά τα προσόντα και την προηγούμενη επαγγελματική του εμπειρία, έστειλε, όπως υπολογίζει, 600 έως 700 αιτήσεις, για να εισπράξει κυρίως τυποποιημένες απορρίψεις, τις οποίες ο ίδιος αποδίδει στην τεχνητή νοημοσύνη, ή απόλυτη σιωπή από τους εργοδότες.
Η ιστορία του αποτελεί μία από τις μαρτυρίες που παρουσιάζει ο Harris, με αφορμή τη διευρυνόμενη κρίση απασχόλησης των νέων στη Βρετανία. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, 981.000 άτομα ηλικίας 16 έως 24 ετών βρίσκονταν εκτός εργασίας, εκπαίδευσης ή επαγγελματικής κατάρτισης κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2026. Πρόκειται για τη λεγόμενη κατηγορία NEET (Not in Education, Employment or Training), την οποία ο πρώην υπουργός των Εργατικών Alan Milburn χαρακτηρίζει ως μια εν δυνάμει «χαμένη γενιά».
Ο Callum Atkinson, κάτοικος του Rochdale στην ευρύτερη περιοχή του Μάντσεστερ, διαθέτει καλές σχολικές επιδόσεις στα μαθηματικά και την πληροφορική. Είχε εργαστεί για τρεις μήνες στον οικονομικό τομέα, ασχολούμενος με τιμολόγια, πληρωμές προμηθευτών και αναφορές στο Excel.
Ωστόσο, προσωπικές δυσκολίες και μια περίοδος κατάθλιψης συνέπεσαν με την απώλεια της εργασίας του, με αποτέλεσμα να βρεθεί να εξαρτάται από το σύστημα κοινωνικών παροχών.
Όπως αφηγείται στον John Harris, περνούσε μεγάλο μέρος της ημέρας στο κρεβάτι, αναζητώντας εργασία από το κινητό του τηλέφωνο. Υπολογίζει ότι υπέβαλε τουλάχιστον 600 με 700 αιτήσεις, λαμβάνοντας κυρίως αυτοματοποιημένα μηνύματα που τον ενημέρωναν ότι η υποψηφιότητά του δεν θα προχωρήσει. Σε άλλες περιπτώσεις, δεν λάμβανε καμία απάντηση.
Η κατάσταση άλλαξε όταν ήρθε σε επαφή με την Breakout, μια φιλανθρωπική οργάνωση στο Μάντσεστερ που προσφέρει καθοδήγηση και ευκαιρίες απόκτησης εργασιακής εμπειρίας.
Σήμερα, ο Atkinson σπουδάζει επιστήμη υπολογιστών και τεχνητή νοημοσύνη στο Πανεπιστήμιο του Salford. Ωστόσο, η προηγούμενη εμπειρία του έχει αφήσει έντονη αβεβαιότητα για το επαγγελματικό του μέλλον. Όταν ο δημοσιογράφος τον ρωτά για τα σχέδιά του, απαντά ότι προτεραιότητά του είναι απλώς να καταφέρει να ολοκληρώσει τις σπουδές του.
Η εμπειρία του 23χρονου αναδεικνύει ένα ευρύτερο πρόβλημα που εντοπίζει ο Roman Dibden, 30χρονος ιδρυτής της Breakout, ο οποίος έχει περάσει και ο ίδιος από περίοδο εκτός εργασίας και εκπαίδευσης.
Μιλώντας στον Guardian, περιγράφει μια αγορά προσλήψεων στην οποία οι υποψήφιοι χρησιμοποιούν ολοένα συχνότερα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης για τη σύνταξη αιτήσεων, ενώ οι εργοδότες αξιοποιούν αυτοματοποιημένα συστήματα για την αξιολόγηση των υποψηφιοτήτων και την αποστολή απαντήσεων.
Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με την εμπειρία του, είναι μια διαδικασία στην οποία ο ανθρώπινος παράγοντας περιορίζεται και η αναζήτηση εργασίας αρχίζει να θυμίζει παιχνίδι τύχης.
Παράλληλα, οι νέοι μπορούν να εμφανίζουν στα αρμόδια γραφεία απασχόλησης δεκάδες ώρες αναζήτησης εργασίας, χωρίς αυτή η δραστηριότητα να μεταφράζεται απαραίτητα σε ουσιαστικές επαγγελματικές ευκαιρίες.
Ο Dibden εκφράζει επίσης την ανησυχία ότι οι προτεινόμενες κυβερνητικές παρεμβάσεις ενδέχεται να καταλήξουν να ωφελούν μεγάλες εταιρείες παροχής υπηρεσιών απασχόλησης, αντί για μικρότερες οργανώσεις που έχουν άμεση επαφή με τους νέους.
Αντίστοιχα αποθαρρυντική είναι η εμπειρία του Raihan Ali, επίσης 23 ετών, ο οποίος μίλησε στον John Harris για τη δική του προσπάθεια να αποκτήσει σταθερή εργασία.
Παρά τις καλές επιδόσεις του σε μαθηματικά και θετικές επιστήμες, δυσκολεύτηκε αρχικά να εξασφαλίσει θέση μαθητείας. Τελικά εργάστηκε στη διοικητική υποστήριξη μιας εταιρείας χημικών προϊόντων με ετήσιες αποδοχές 12.000 λιρών, προτού στραφεί στον τομέα της λογιστικής.
Η επόμενη θέση μαθητείας, την οποία θεωρούσε ιδανική για τον ίδιο, αποδείχθηκε ιδιαίτερα απαιτητική. Χωρίς επαρκή προηγούμενη εμπειρία, δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στον ρυθμό της εργασίας και η συνεργασία τερματίστηκε έπειτα από έξι μήνες, στις αρχές του 2024.
Ακολούθησε μια περίοδος σχεδόν δύο ετών συνεχών αιτήσεων, με μοναδική ουσιαστική διακοπή μια προσωρινή απασχόληση 16 ωρών την εβδομάδα σε εκπτωτικό κατάστημα, τα Χριστούγεννα του 2025.
Ο Ali ζει με τη μητέρα του και τα δύο μικρότερα αδέλφια του, αισθανόμενος την ευθύνη να συνεισφέρει οικονομικά στην οικογένεια.
Όπως εξηγεί στον Guardian, οι διαδοχικές απορρίψεις έχουν επηρεάσει σημαντικά την αυτοπεποίθησή του. Συχνά φτάνει κοντά στην πρόσληψη, αλλά τελικά επιλέγεται κάποιος άλλος υποψήφιος.
Ο ίδιος αναρωτιέται επίσης εάν η καταγωγή του από το Μπανγκλαντές και το ονοματεπώνυμό του επηρεάζουν τις πιθανότητες πρόσληψης, χωρίς να μπορεί να γνωρίζει εάν πράγματι συμβαίνει κάτι τέτοιο.
Οι δύο προσωπικές ιστορίες εντάσσονται σε ένα πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα για τη βρετανική οικονομία.
Σύμφωνα με τη βρετανική στατιστική υπηρεσία ONS, το δεύτερο τρίμηνο του 2026 καταγράφηκαν περίπου 981.000 νέοι ηλικίας 16–24 ετών εκτός απασχόλησης, εκπαίδευσης και κατάρτισης, αριθμός που αντιστοιχεί στο 13% της συγκεκριμένης ηλικιακής ομάδας.
Μάλιστα, η ενδιάμεση έκθεση του Alan Milburn δείχνει ότι το πρόβλημα δεν αφορά αποκλειστικά νέους με χαμηλά εκπαιδευτικά προσόντα. Περισσότεροι από 21% διαθέτουν τίτλο σπουδών επιπέδου A-level ή αντίστοιχο προσόν, ενώ 15% είναι πτυχιούχοι πανεπιστημίου.
Το συνολικό ετήσιο οικονομικό, δημοσιονομικό και κοινωνικό κόστος της απομάκρυνσης τόσων νέων από την εργασία και την εκπαίδευση εκτιμάται από την έκθεση σε 125 δισ. λίρες. Το ποσό περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, απώλεια παραγωγικού δυναμικού, χαμένα φορολογικά έσοδα, κοινωνικές παροχές και μακροχρόνιες συνέπειες στην ευημερία των νέων.
Ο Milburn προειδοποιεί για τον κίνδυνο μιας «χαμένης γενιάς», χαρακτηρίζοντας την κατάσταση όχι μόνο οικονομικό αλλά και ηθικό ζήτημα.
Την ίδια στιγμή, η βρετανική κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με το ερώτημα πώς θα χρηματοδοτήσει αποτελεσματικότερες παρεμβάσεις για την πρόσβαση των νέων στην εργασία.
Η ανάγκη ουσιαστικών αλλαγών αποτελεί και το βασικό συμπέρασμα της μαρτυρίας του Raihan Ali: οι περιορισμένες, αποσπασματικές παρεμβάσεις δεν αρκούν, εάν δεν αλλάξει σε μεγαλύτερη κλίμακα ο τρόπος λειτουργίας της αγοράς εργασίας.
Περισσότερες ειδήσεις
Έστειλε βιογραφικό με… το ταχυδρομείο το 2025 και πήρε τη δουλειά!
Αγωγή κατά της Google για 13χρονη που φέρεται να σχεδίαζε την αυτοκτονία της με τη βοήθεια AI
Gen Z: Θέλει να γίνει αφεντικό του εαυτού της, αλλά «κολλάει» στα λεφτά
