Πολλοί αποδίδουν την επιτυχία στην τύχη, όμως σύμφωνα με την ειδικό σε θέματα ηγεσίας, επιχειρηματικότητας και καινοτομίας του Πανεπιστημίου Stanford, Tina Seelig, η τύχη δεν είναι κάτι τυχαίο ούτε σπάνιο. Αντίθετα, μπορεί να καλλιεργηθεί μέσα από συγκεκριμένες συμπεριφορές και επιλογές.
Έπειτα από 27 χρόνια διδασκαλίας στο Stanford, η Seelig υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι που φαίνονται «τυχεροί» δεν βασίζονται στις συμπτώσεις, αλλά δημιουργούν μόνοι τους περισσότερες ευκαιρίες.
«Η τύχη μοιάζει με τον άνεμο. Δεν μπορείς να τη δεις, αλλά είναι παντού. Αν ξέρεις πώς να “ανοίξεις πανιά”, μπορείς να την αξιοποιήσεις», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Σύμφωνα με τη Seelig, οι άνθρωποι που θεωρούνται πιο «τυχεροί» γνωρίζουν πολύ καλά ποιες είναι οι βασικές τους αξίες και ποια όρια δεν είναι διατεθειμένοι να ξεπεράσουν.
Αυτό τους βοηθά να ξεχωρίζουν τις πραγματικές ευκαιρίες από εκείνες που μπορεί να αποδειχθούν παγίδες ή να συγκρούονται με τις αρχές τους.
Η συνέπεια στις αξίες ενισχύει επίσης την αξιοπιστία και την εμπιστοσύνη που δείχνουν οι άλλοι προς το πρόσωπό τους, κάτι που μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για νέες συνεργασίες και ευκαιρίες.
Η ειδικός επισημαίνει ότι πολλοί άνθρωποι εγκλωβίζονται σε αρνητικές πεποιθήσεις, όπως, «δεν είμαι καλός σε αυτό» ή «έτσι ήμουν πάντα».
Όταν, όμως, κάποιος σταματήσει να ορίζει το μέλλον του με βάση δυσκολίες του παρελθόντος και πιστέψει ότι μπορεί να εξελιχθεί, αποκτά μεγαλύτερη αίσθηση ελέγχου της ζωής του.
Ακόμη και δύσκολες εμπειρίες, όπως μια απαιτητική παιδική ηλικία ή ένα τοξικό εργασιακό περιβάλλον, μπορούν να λειτουργήσουν ως αφετηρία για αλλαγή αντί ως μόνιμο εμπόδιο.
Μικρές καθημερινές αποφάσεις μπορούν να αλλάξουν σημαντικά την πορεία της ζωής, υποστηρίζει η Seelig.
Μια απλή συζήτηση με έναν άγνωστο, ένα τηλεφώνημα σε έναν παλιό συνεργάτη ή ακόμη και η απόφαση να ξυπνήσει κανείς μία ώρα νωρίτερα για άσκηση μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικές εξελίξεις.
Η προθυμία να δοκιμάζει κανείς κάτι διαφορετικό αυξάνει τις πιθανότητες να εμφανιστούν νέες ευκαιρίες.
Το λεγόμενο imposter syndrome (σύνδρομο του απατεώνα), δηλαδή το αίσθημα ότι κάποιος δεν αξίζει την επιτυχία του ή δεν είναι αρκετά ικανός, είναι συνηθισμένο ακόμη και στους πιο επιτυχημένους ανθρώπους.
Η Seelig προτείνει να αντιμετωπίζεται ως «σύνδρομο βελτίωσης» και όχι ως αδυναμία.
Προτείνει, μάλιστα, τη δημιουργία ενός «βιογραφικού αποτυχιών», όπου καταγράφονται οι αποτυχίες μαζί με τα διδάγματα που άφησαν. Με αυτόν τον τρόπο, κάθε λάθος μετατρέπεται σε εργαλείο μάθησης αντί σε πηγή απογοήτευσης.
Η ευγνωμοσύνη είναι, σύμφωνα με τη Seelig, ένας από τους πιο υποτιμημένους παράγοντες που συμβάλλουν στη δημιουργία νέων ευκαιριών.
Ένα απλό «ευχαριστώ», μια δημόσια αναγνώριση ή μια μικρή αλλά προσεγμένη χειρονομία μπορούν να ενισχύσουν σημαντικά τις σχέσεις εμπιστοσύνης.
Οι άνθρωποι που αισθάνονται ότι η προσφορά τους αναγνωρίζεται είναι πολύ πιθανότερο να βοηθήσουν ξανά στο μέλλον, δημιουργώντας έναν θετικό κύκλο συνεργασίας και νέων ευκαιριών.
Το βασικό συμπέρασμα της Tina Seelig είναι ότι η τύχη δεν αποτελεί αποκλειστικά προϊόν συγκυριών. Οι προσωπικές αξίες, η διάθεση για εξέλιξη, η αποδοχή της αβεβαιότητας, η αξιοποίηση των αποτυχιών και η εκτίμηση προς τους άλλους μπορούν να αυξήσουν σημαντικά τις πιθανότητες να εμφανιστούν νέες ευκαιρίες στη ζωή και την καριέρα ενός ανθρώπου.
