Η συζήτηση για την ενέργεια και τη βιομηχανία καταλήγει συχνά σε ένα μόνο ερώτημα: πόσο θα κοστίζει η ηλεκτρική ενέργεια τον επόμενο μήνα; Για μια βιομηχανική επιχείρηση που αποφασίζει επενδύσεις με ορίζοντα δεκαετίας, το κρίσιμο δεν είναι μόνο η σημερινή τιμή. Είναι αν μπορεί να γνωρίζει, με σχετική ασφάλεια, το κόστος, την ποιότητα τροφοδοσίας, τον χρόνο σύνδεσης στο δίκτυο και τους κανόνες που θα ισχύουν έως ότου αποσβεστεί η επένδυση.
Αυτή είναι η ουσία που αναδεικνύει ο νέος οδικός χάρτης για την ενέργεια και τη βιομηχανία που μετέδιδε πριν από λίγες ημέρες το energodromio.gr. Γιατί στην τελική, η βιομηχανική πολιτική δεν μπορεί να είναι άθροισμα έκτακτων μέτρων. Χρειάζεται μια σταθερή συμφωνία μεταξύ κράτους, δικτύων, ενεργειακής αγοράς και παραγωγής.
Η βιομηχανία χρειάζεται ανταγωνιστικό ενεργειακό κόστος με χαμηλή μεταβλητότητα. Οι διαδοχικές κρίσεις απέδειξαν ότι μια επιχείρηση δεν μπορεί να στηρίξει παραγωγικές αποφάσεις σε τιμές που μεταβάλλονται βίαια ανάλογα με το φυσικό αέριο, τον καιρό ή μια γεωπολιτική ένταση.
Η ευρωπαϊκή εμπειρία είναι αποκαλυπτική. Παρά την υποχώρηση από τα ακραία επίπεδα της ενεργειακής κρίσης, οι τιμές ηλεκτρισμού για τις ενεργοβόρες βιομηχανίες στην ΕΕ παρέμειναν το 2025 υπερδιπλάσιες από εκείνες στις ΗΠΑ και περίπου 50% υψηλότερες από την Κίνα, σύμφωνα με τον ΙΕΑ. Αυτό δεν αντιμετωπίζεται με ευχολόγια περί ανταγωνιστικότητας.
Η σωστή κατεύθυνση είναι μακροχρόνιες συμβάσεις προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας, τα λεγόμενα PPA, μηχανισμοί αντιστάθμισης της ακραίας μεταβλητότητας και κανόνες που επιτρέπουν στη βιομηχανία να αξιοποιεί καθαρή ενέργεια χωρίς να αναλαμβάνει μόνη της όλο το ρίσκο της αγοράς. Η στήριξη, όπου είναι αναγκαία, πρέπει να είναι στοχευμένη, διαφανής και συνδεδεμένη με πραγματική παραγωγή, επενδύσεις και διατήρηση ποιοτικών θέσεων εργασίας.
Η αποανθρακοποίηση δεν είναι ενιαία συνταγή. Άλλη λύση χρειάζεται μια τσιμεντοβιομηχανία, άλλη μια μονάδα τροφίμων, άλλη ένας εξαγωγικός μεταποιητής μεσαίου μεγέθους.
Η ελληνική πολιτική πρέπει να αποφύγει δύο παγίδες: να επιδοτεί εξοπλισμό χωρίς να μετρά το αποτέλεσμα και να εφαρμόζει τους ίδιους όρους σε εντελώς διαφορετικούς κλάδους. Κάθε ενίσχυση οφείλει να συνοδεύεται από μετρήσιμους στόχους: εξοικονόμηση ενέργειας, μείωση εκπομπών, παραγωγικότητα, εξαγωγές, νέες ειδικότητες και ανθεκτικότητα εφοδιασμού.
Η τελική ανάγκη της βιομηχανίας, λοιπόν, δεν είναι μια νέα εξαίρεση ούτε ένα ακόμη έκτακτο πακέτο. Είναι προβλεψιμότητα: καθαρή και διαθέσιμη ενέργεια, δίκτυα που έρχονται πριν από την επένδυση, χρηματοδότηση με ορίζοντα και κανόνες που δεν αλλάζουν κάθε χρόνο. Μόνο έτσι η ενεργειακή μετάβαση μπορεί να γίνει παραγωγική ανασυγκρότηση και όχι ένας ακόμη παράγοντας κόστους.
Περισσότερες ειδήσεις
Στα 18,8 λεπτά/KWh η μέση τιμή των πράσινων τιμολογίων τον Αύγουστο – Όλος ο χάρτης των χρεώσεων
ΔΕΗ: Είσοδος και στην αγορά της Ουγγαρίας με νέα επένδυση φωτοβολταϊκού πάρκου ισχύος 57,5 MW
ΔΕΗ Ανανεώσιμες: Το έργο που μείωσε τις ανεμογεννήτριες κατά 77% χωρίς απώλεια ισχύος
