Μάιος… ο καιρός «ανοίγει», η μέρα μεγαλώνει και η καθημερινότητα φωτίζεται με αισιοδοξία… ή μήπως όχι;
Σύμφωνα με στοιχεία, αρκετοί άνθρωποι νιώθουν ακριβώς το αντίθετο: χαμηλή ενέργεια, δυσκολία συγκέντρωσης και μια γενική κόπωση… χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο.
Το φαινόμενο αυτό έχει περιγραφεί εδώ και χρόνια στην Ιαπωνία με τον ανεπίσημο όρο «κόπωση του Μαΐου». Δεν πρόκειται για ιατρική διάγνωση, αλλά για μια περίοδο ψυχικής και σωματικής επιβάρυνσης που εμφανίζεται μετά από φάσεις έντονης προσαρμογής.
Στην Ιαπωνία, ο Απρίλιος είναι μήνας εκκίνησης, καθώς αρχίζει η νέα σχολική χρονιά, η ακαδημαϊκή περίοδος και σε πολλές περιπτώσεις νέες επαγγελματικές φάσεις, είναι αυτό που συμβολίζει για εμάς ο Σεπτέμβριος. Οι άνθρωποι μπαίνουν σε νέους ρόλους, νέα περιβάλλοντα, νέες απαιτήσεις. Μετά έρχεται η περίοδος των συνεχόμενων αργιών στις αρχές Μαΐου και, όταν τελειώνει, αρκετοί δυσκολεύονται να ξαναμπούν στον ίδιο ρυθμό.
Όταν τελειώνουν, αρκετοί δυσκολεύονται να επανέλθουν στους ίδιους ρυθμούς. Εκεί καταγράφεται η πτώση διάθεσης και ενέργειας που περιγράφεται ως «κόπωση του Μαΐου».
Τι συμβαίνει, όμως, στην Ελλάδα; Μπορεί εδώ να μην έχουμε τα νέα ξεκινήματα που αντιμετωπίζουν οι Ιάπωνες, ωστόσο υπάρχει ένα αντίστοιχο μοτίβο. Μπαίνουμε πλέον στην καρδιά της άνοιξης, μια ανάσα πριν το καλοκαίρι. Η αλλαγή της εποχής λειτουργεί ως «υπενθύμιση» ότι πλησιάζει το καλοκαίρι. Οι μέρες μεγαλώνουν, ο καιρός γλυκαίνει και η ανάγκη για ξεκούραση, φύση και αποσύνδεση γίνεται πιο έντονη, ενώ οι υποχρεώσεις… παραμένουν ίδιες.
Έτσι διαμορφώνεται μια αντίφαση. Από τη μία, το εξωτερικό περιβάλλον «υπόσχεται» χαλάρωση και ελευθερία, από την άλλη, η καθημερινότητα εξακολουθεί να απαιτεί συνέπεια, ταχύτητα και απόδοση. Η απόσταση ανάμεσα σε αυτά τα δύο εντείνει συχνά ένα αίσθημα εσωτερικής δυσαρμονίας, ακόμη και αν δεν εκφράζεται με σαφήνεια.
Δεν είναι, λοιπόν, διόλου τυχαίο ότι αρκετοί άνθρωποι αυτή την περίοδο νιώθουν μια ανεξήγητη κόπωση. Σε ορισμένους εκδηλώνεται ως απλή ατονία ή έλλειψη ενδιαφέροντος, σε άλλους ως ευερεθιστότητα χωρίς προφανή αιτία, ενώ δεν λείπουν και περιπτώσεις όπου εμφανίζεται μια πιο βαθιά αίσθηση μελαγχολίας ή ματαίωσης.
Χαμηλή ενέργεια, δυσκολία συγκέντρωσης, κακός ύπνος, μια μόνιμη κούραση που δεν φεύγει με ένα βράδυ ξεκούρασης. Σε τέτοιες στιγμές, δεν είναι ασυνήθιστο να γεννιέται η αμφιβολία, εαν πρόκειται για προσωπική μας αδυναμία ή απλώς για μια «κακή περίοδο».
Αν το σκεφτούμε πιο ψύχραιμα ωστόσο, μπορούμε να καταλάβουμε ότι αυτό που βιώνουμε με τέτοια ένταση τώρα δεν είναι απαραίτητα κάτι καινούργιο. Είναι, κατά κανόνα, η συσσωρευμένη ψυχική και σωματική επιβάρυνση των προηγούμενων μηνών, η οποία γίνεται πιο αισθητή ακριβώς τη στιγμή που το περιβάλλον γύρω μας ελαφραίνει και αλλάζει τόνο.
Δεν αλλάζουμε ξαφνικά εμείς, αλλά το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούμαστε και, μαζί του, οι προσδοκίες που γεννιούνται, συνειδητά ή ασυνείδητα.
Η διαχείριση αυτών των δυσκολιών δεν απαιτεί δραστικές κινήσεις ούτε μεγάλες αποφάσεις. Απαιτεί, κυρίως, μια πιο προσεκτική και φροντιστική στάση απέναντι στον εαυτό μας.
Η σταδιακή προσαρμογή στους ρυθμούς της εποχής μπορεί να λειτουργήσει αποσυμπιεστικά. Λίγος περισσότερος χρόνος στο φυσικό φως, μια απλή βόλτα χωρίς συγκεκριμένο σκοπό, απομάκρυνση από τις οθόνες και την ένταση της ημέρας… συνήθειες που δε θα έπρεπε να φαντάζουν στο νου μαςς ως πολυτέλεια, αλλά ως βασικός τρόπος επαναρρύθμισης.
Παράλληλα, η μείωση της εσωτερικής πίεσης είναι εξίσου σημαντική. Δεν είναι απαραίτητο κάθε ημέρα να αποδίδει στο μέγιστο. Η αποδοχή μιας πιο ήπιας απόδοσης για ένα διάστημα δεν συνιστά οπισθοχώρηση, αλλά ένδειξη ισορροπίας.
Τέλος, αξίζει να δοθεί χώρος στην αυτοπαρατήρηση. Αν η κόπωση επιμένει, αν η διάθεση παραμένει χαμηλή ή αν η καθημερινότητα αρχίζει να γίνεται δυσανάλογα δύσκολη, τότε ίσως δεν πρόκειται απλώς για μια εποχική φάση, αλλά για ένα σήμα που χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή, και τότε, ίσως αξίζει να το διερευνήσουμε περαιτέρω με τη βοήθεια επαγγελματιών ψυχικής υγείας.
Περισσότερες ειδήσεις
Όσο πιο «περίπλοκος» ο καφές, τόσο πιο μόνοι; Η νέα τάση που προβληματίζει
Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου: Διαβάζουμε λιγότερο… και αρχίζει να μας «κοστίζει» ακριβά
Η «χαμένη τέχνη» της πλήξης: Γιατί πρέπει να αφήνουμε τα παιδιά (και τους εαυτούς μας) να βαριούνται
