Το παρακάτω κείμενο ανήκει στην Jenny Holliday, μια γυναίκα που πλησιάζει τα 50 και πολλές φορές βρίσκεται στο επίκεντρο του κοινωνικού ταμπού που θέλει τις γυναίκες της συγκεκριμένης ηλικίας να έχουν απαραίτητα οικογένεια και παιδιά, είτε στοχεύουν, είτε όχι, σε μια καριέρα. Στο κείμενό της, το οποίο δημοσιεύτηκε στην dailymail, δίνει επτά συμβουλές για το τι δεν πρέπει κανείς να λέει σε μια γυναίκα που δεν έχει παιδιά.
Ως γυναίκα μέσης ηλικίας, γνωρίζω ότι πολλές συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από τη μητρότητα. Όταν ήμουν πιο νέα, μπορεί η συγκεκριμένη συζήτηση να μην έπεφτε στο τραπέζι συχνά. Καθώς έφτασα στα 30 μου, το επίκεντρο στράφηκε (ανάλογα με το αν έβγαινες ραντεβού ή παντρεύτηκες) στο να είσαι νέα μητέρα ή να θέλεις παιδιά, και τώρα, καθώς πλησιάζω τα 50, οι περισσότερες κουβέντες στους κύκλους μου αφορούν το να είμαι μητέρα εφήβων ή ακόμα και παιδιών πανεπιστημιακής ηλικίας.
Μου αρέσει να ακούω τις ιστορίες των φίλων μου για τα παιδιά τους και μάλιστα πήγα σε ένα φεστιβάλ με μια φίλη και τις έφηβες κόρες της αυτό το καλοκαίρι. Καθώς τους έβλεπα να χορεύουν μαζί, ένιωσα μια στιγμιαία αίσθηση ότι δεν θα γνώριζα ποτέ αυτό το συναίσθημα. Αλλά είμαι άτεκνη από επιλογή και αυτό μου δίνει μια διαφορετική αίσθηση για κάτι που οι περισσότεροι νομίζουν ότι με θλίβει.
Στη δουλειά, σε όλη τη διάρκεια της καριέρας μου, το να είμαι μητέρα (ή όχι) ήταν πάντα θέμα συζήτησης και πλέον αυτή η υπόθεση μπαίνει στις συνομιλίες που έχω με άλλους ιδιοκτήτες επιχειρήσεων είτε σε εκδηλώσεις δικτύωσης είτε στο περιεχόμενο που βλέπω στα κοινωνικά δίκτυα και στο LinkedIn.
Συχνά έρχομαι αντιμέτωπη με κάποιες ερωτήσεις που θα υποστήριζα ότι δεν πρέπει ποτέ να κάνει κανείς σε μια γυναίκα που δεν έχει παιδιά. Για μένα, είναι μια σίγουρη επιλογή, αλλά για άλλες γυναίκες, αυτός δεν είναι ο δρόμος που έχουν επιλέξει, κάτι που μπορεί να κάνει αυτές τις ερωτήσεις ακόμα πιο ενοχλητικές και προσβλητικές.
Έτσι, αν συναντήσετε μια γυναίκα σαν εμένα,ή έχετε έναν φίλο χωρίς παιδιά, αυτά είναι κάποια πράγματα που καλά θα κάνετε να μη ρωτήσετε:
Οι γυναίκες που είναι άτεκνες συχνά αποκαλούνται τυχερές από όσες έχουν παιδιά και αυτό είναι μια περίεργη κατάσταση, γιατί για μένα. Έχασα κάποιες ευκαιρίες επειδή δεν έκανα παιδιά: Για παράδειγμα, όταν μετακόμισα οι σκέψεις μου για τη ζωή μου και τη συντροφικότητα έδιναν κι έπαιρναν.
Ναι, δεν υπάρχει άγχος στο τέλος της ημέρας, αλλά δεν υπάρχει επίσης και ένα κίνητρο, κάτι που να με παρακινεί να σηκωθώ και να αγωνιστώ πιο δυναμικά.
Η αντίδρασή μου σε αυτή την ερώτηση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το ποιος ρωτάει: Αν είναι φίλος, τότε θα χαρώ να κάνω μια συζήτηση για την επιλογή μου. Είναι δύσκολο να μην είσαι σαρκαστικός ή να μην φαίνεσαι αγενής με τις απαντήσεις σου σε αυτή την ερώτηση.
Για κάποιους όμως, η απάντηση μπορεί να είναι πολύ οδυνηρή: «Ναι, μακάρι να είχα παιδιά». Οπότε καλύτερα να μην ρωτήσετε καθόλου.
Υπάρχει η υπόθεση ότι όταν δεν έχεις παιδιά, πρέπει απαραίτητα να είσαι και πιο διαθέσιμος/η στη δουλειά σου κατά τις διακοπές. Σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο με το οποίο θα θέλατε να ασχοληθείτε στον ελεύθερο χρόνο σας.
Είναι αναγκαίο για κάθε εργαζόμενο να τηρείται το ωράριο εργασία του με σεβασμό και αρχές από τον εκάστοτε εργοδότη. Ειδάλλως, οι τριγμοί είναι προ των πυλών.
Το ερώτημα αυτό δεν τίθεται συχνά, ωστόσο είναι το πιο παρεμβατικό από πολλές απόψεις. Η απάντησή μου είναι: «Κάνω ό,τι μπορώ για να μην το κάνω, αυτή είναι η ευθύνη μου». Θα ήταν κάτι σαν θαύμα αν συνέβαινε κάτι τέτοιο στην ηλικία μου.
Πραγματικά, αν και δεν είναι επιφανειακή η ερώτηση, σίγουρα το θέμα της εγκυμοσύνης είναι λεπτό και χρειάζεται ιδιαίτερη μεταχείριση.
Φυσικά υπήρξαν μέρες που αναρωτήθηκα πώς θα ήταν η ζωή αν είχα παιδιά. Κοιτάζω τα αδέρφια μου και σκέφτομαι: «Έχουν κάποιον που τους μοιάζει, ένα δεύτερο “εγώ”».
Βλέπω τον εαυτό μου στον ανιψιό και την ανιψιά μου, μερικές φορές, και σκέφτομαι πώς πρέπει να νιώθεις όταν είσαι γονιός και βλέπεις τον εαυτό σου στο παιδί σου. Για μένα, αυτό πρέπει να είναι αρκετό, και τις περισσότερες μέρες είναι. Ο χρόνος για να αλλάξω γνώμη έχει τελειώσει και είμαι ήσυχη με αυτό.
Αυτή είναι μια ερώτηση με την οποία μπορείτε να διασκεδάσετε λίγο. Για παράδειγμα, θα μπορούσα να πω: «Εκπαιδεύω το Λαμπραντόρ μου να ανοίγει την πόρτα».
Ή αστειεύομαι ότι έχω περισσότερο διαθέσιμο εισόδημα χάρη στο ότι δεν στέλνω τα παιδιά στο πανεπιστήμιο, ώστε να μπορώ να πληρώσω για ένα γηροκομείο. «Οι φίλοι μου και εγώ θα δημιουργήσουμε μια κοινότητα και θα φροντίσουμε ο ένας τον άλλον» είναι μια απάντηση που δίνω συχνά.
Αυτό εμφανίζεται συχνά στο LinkedIn, όπου οι γυναίκες γράφουν για το ότι είναι γυναίκες στο χώρο εργασίας, αλλά όχι απλώς «οποιαδήποτε γυναίκα»… μια μητέρα.
Οι φίλοι χωρίς παιδιά συμφωνούν ότι αυτές είναι ίσως οι τρεις χειρότερες λέξεις για να πεις σε μια γυναίκα χωρίς παιδιά, καθώς υπονοούν ότι είμαστε κατά κάποιο τρόπο «λιγότερο» γυναίκες επειδή δεν έχουμε παιδιά.
Περισσότερες ειδήσεις
Είσαι το μεγαλύτερο ή το μικρότερο παιδί; – Πώς επηρεάζεται η υγεία σου ανάλογα με τη σειρά γέννησης
Φάρμακα κατά της παχυσαρκίας: Η ζυγαριά δείχνει λιγότερα κιλά, αλλά δεν εγγυάται καλύτερη ζωή
Μένετε μαζί; Ίσως μοιράζεστε και τα… βακτήρια του εντέρου σας – Τι βρήκαν οι επιστήμονες
