Μια νέα γενιά τεχνολογίας επιστρατεύει η Ευρωπαϊκή Ένωση για την αντιμετώπιση της θαλάσσιας ρύπανσης, στρέφοντας την προσοχή όχι στην επιφάνεια, αλλά στον ίδιο τον βυθό.
Στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος SeaClear2.0, drones και ρομποτικά συστήματα χρησιμοποιούνται για τον εντοπισμό και την απομάκρυνση απορριμμάτων που έχουν καταλήξει στον πυθμένα των θαλασσών, ένα πρόβλημα σχεδόν… αόρατο, αλλά ιδιαίτερα επιβαρυντικό για τα οικοσυστήματα.
Το μεγαλύτερο μέρος των απορριμμάτων που καταλήγουν στη θάλασσα δεν παραμένει στην επιφάνεια. Με τον χρόνο, βυθίζεται, δημιουργώντας στρώματα ρύπανσης στον πυθμένα.
Εκεί, πλαστικά, μέταλλα και άλλα υλικά αποσυντίθενται σταδιακά, καταλήγοντας σε μικροπλαστικά, τα οποία είναι εξαιρετικά δύσκολο να αφαιρεθούν και έχουν ήδη διεισδύσει σε όλο το θαλάσσιο περιβάλλον.
Σε αντίθεση με τις περισσότερες δράσεις που επικεντρώνονται στα επιφανειακά απορρίμματα, το SeaClear εστιάζει ακριβώς σε αυτή τη λιγότερο ορατή αλλά κρίσιμη διάσταση της ρύπανσης.
Η τεχνολογία βασίζεται σε έναν συνδυασμό αυτόνομων και ημιαυτόνομων συστημάτων.
Αρχικά, μη επανδρωμένα σκάφη επιφανείας κατευθύνονται στις περιοχές ενδιαφέροντος. Στη συνέχεια, εναέρια drones χαρτογραφούν τον βυθό και εντοπίζουν τα απορρίμματα, καταγράφοντας τις ακριβείς θέσεις τους.
Ακολουθεί η επέμβαση υποβρύχιων ρομπότ, τα οποία, με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης, μπορούν να διακρίνουν τα απορρίμματα από φυσικά στοιχεία, όπως πέτρες, φυτά ή θαλάσσια ζωή.
Τα αντικείμενα είτε συλλέγονται απευθείας είτε ανασύρονται με τη χρήση ειδικών μηχανισμών, ενώ για μεγαλύτερα φορτία αξιοποιούνται γερανοί από την επιφάνεια.
Οι πρώτες δοκιμές έχουν ήδη πραγματοποιηθεί σε περιοχές όπως η Μασσαλία και η Γερμανία, με τα αποτελέσματα να χαρακτηρίζονται ενθαρρυντικά.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, έχουν ήδη απομακρυνθεί αντικείμενα όπως ελαστικά, μεταλλικές κατασκευές και τμήματα πλοίων, αποδεικνύοντας ότι η τεχνολογία μπορεί να διαχειριστεί ακόμη και βαριά απορρίμματα.
Νέες δοκιμές προγραμματίζονται σε πόλεις όπως η Βενετία, το Ντουμπρόβνικ και η Ταραγόνα.
Παρότι η τεχνολογία βρίσκεται ακόμη σε φάση εξέλιξης, οι ερευνητές εκτιμούν ότι μπορεί να αποτελέσει βασικό εργαλείο για την επίτευξη των στόχων της ΕΕ, που περιλαμβάνουν τη μείωση της θαλάσσιας ρύπανσης κατά περίπου 50% έως το 2030.
Παράλληλα, εξετάζεται η αξιοποίηση των ίδιων συστημάτων για τον εντοπισμό επικίνδυνων αντικειμένων στον βυθό, όπως ανενεργές νάρκες από παλαιότερες συγκρούσεις.
Η μετάβαση από τις παραδοσιακές, επικίνδυνες και δαπανηρές μεθόδους καθαρισμού σε αυτοματοποιημένες λύσεις αναδεικνύει μια ευρύτερη τάση: την ενσωμάτωση της τεχνολογίας στην προστασία του περιβάλλοντος με όρους κλίμακας και αποτελεσματικότητας.
Περισσότερες ειδήσεις
Πολικές αρκούδες: Πώς το DNA τους… προσαρμόζεται στην κλιματική κρίση
Nurdles: Χιλιάδες «λευκές σταγόνες θανάτου» ξεβράζονται στις ακτές της Ευρώπης
